مرگ

بسیاری از زمان ها به مرگ می اندیشی. شاید برایت واژه نامانوسی باشد. ولی روزی به سراغت خواهد آمد. مرگ را میتوان از دو بعد بدان نگریست که در دو حالت نیز بسیار غمگین است. اول اینکه تمام شوی برای همیشه و هیچ اثری از رنگ زندگی در تو نباشد. دوم اینکه به همین دنیا در کالبد دیگری باز گردی. من شخصا بازگشتن به این دنیا را دوست ندارم و از آن وحشت دارم. اما از اولی. گاهی حس می کنم دلم برای خودم تنگ خواهد شد. حس غریبی که با دیگر انسان بیگانه باشی. همرنگ آنها نباشی و تمام عمرت راه خودت را رفته باشی.

خیلی از ادم ها را در زندگی ام دیده ام که به قول مذهبشان به دنیای باقی اعتقاد داشته اند و اسیر این دنیا بوده اند. اسیر دنیا بودن به معنی خوش گذراندن نیست. همین که بخواهی انسانی را با تمام قدرت خرد کنی و به خواسته ی خود برسی به معنی اسیر دنیا بودن است. از نظر من این افراد فقط بازی با کلمات را خوب یاد گرفته اند و این مهارتی ست که از پس هر کس خارج است. نمیدانن خود نیز از این دنیا چه میخواهند. فقط زندگی را با ارزش های پوچی که برای خود ساخته اند به غایتش می رسانند.

فکر کردن به مرگ را دوست دارم. تمام می شوی. و همه شروع به دلتنگی تو می کنند. همه از خوبی های تو خواهند گفت. هیچکس از مرگ کسی بدی او را نخواهد گفت. مگر می شود انسان با نگاه ترحم آمیز خود به فردی که مرده است بدی از او به زبان بیاورد. روایت مرگ چنین است.

این را خوب می دانم و امید دارم که با مرگ حداقل از انسان ها خلاصی می یابی. این انسان ها از منظر من حیوانات دو پایی هستن که می توانند مدرن زندگی کنن. و در زمانی که لازم باشد خوی حیوانی اش را به تو نشان دهد. آن زمان خواهد گفت که این لازم بود. این لازم از غریزه ی حیوانی انسان پابرمیخیزد ولا غیر.

یادت باشد هیچ وقت به یک انسان نگو که تو هم نوعی حیوان هستی. برای حیوان مدرنی چون انسان چنین واژه ای دور از شان و منزلت اوست. امید است حداقل مرگ روزی ناجی تمام ادم های این کره ی خاکی باشد.