رویای شیرین من

پس از مدت طولانی یک رویای شیرین می تواند حالت را برای مدت هرچند کوتاهی خوب کند. به اندازه همان مدت کوتاه امیدوار می شوی. می دانی کسی هست که در پس سکوت های دردآلود این زندگی صدایت را به وضوح می شنود. می دانی که این رویا روزی آرزو بود. با این وجود نگاهبانان خوبی برای رویای خود نیستیم. زندگی چقدر قشنگ می شد اگر همه به دور از سو نیتی خالصانه به هم محبت می کردند. به هم عشق می ورزیدند. هیچ کدام از جنگ ها در تاریخ بشر نقطه عطفی برای دوستی نبوده است. انسان ها هم بیش تر سعی در جلو بردن اهداف خود به چنگ زدن به خشونت علیه یکدیگر هستند. نمی دانند محبت که چقدر روح انسانی را می تواند صیقل دهد. زندگی ما انسان ها با عشق معنی پیدا می کند. ولی امان از دست این انسان ها. این روز ها دیگر معنی خود را از دست داده است. عشق را می گویم. دیگر کسی برای کسی تره هم خورد نمی کند. واژه ی فداکاری دیگر نامانوس شده است. انسان ها دیگر بسان ربات های انسان نمایی شده اند که فقط خوردن خوابیدن کار کردن را می دانند. دکتر مهندس معمار همه تلاش می کنند این عناوین را کسب کنند. ولی نمی دانند ما برای این عناوین زنده نیستیم. ما این عناوین را کسب می کنیم تا کیفیت زندگی خود و دیگران را افزایش دهیم. باید بدانیم که ما زنده ایم فقط و فقط برای شعر موسیقی زیبایی و عشق. اینها هستند که زندگی را قشنگ می کنند. این را خوب می دانم. اما خود بی روح شده ام. شاید از انسان نا امید شده ام. دیگر انسانی دلم را صیقل نمی زند. کسی دیگر مرحمی برایم نیست. حال می فهمم که واژه ی غریب بودن چقدر در شانه های سنگینی میکند.